De Boomerang: Eva Witmondt

Eva-Witmondt-02Deze maand waren we voor onze rubriek ´de Boomerang´ te gast bij Eva Witmondt. Zij maakt samen met haar man prachtige reizen en haar grote hobby is het ontwerpen en maken van glas-in-loodramen.

Eva komt uit een kunstzinnig nest. “Het was vooral mijn moeder die in kunst geïnteresseerd was. Dat heeft ze ook meegegeven aan haar gezin, want ze nam ons overal mee naar toe. Doordat kunst bij ons thuis altijd een grote rol speelde, vormt het nu nog altijd de rode lijn in mijn leven.”

Na de basisschool is Eva naar de LTS gegaan en daarna volgde ook de MTS. “Ik ben heel vroeg uit huis gegaan, dus ik ging tijdens de MTS al op kamers.” Daar raakte Eva geïnteresseerd in het grafische werk. “Het tekenen uit de losse pols, zoals schilderijen met verhoudingen en perspectief, heb ik nooit gekund. Ik was op school het enige meisje; het was een echt mannenbolwerk.” Na de MTS ging Eva in Zeist naar de Sociale Academie, waar ze Sociaal Cultureel Werk ging studeren. Ik kreeg namelijk al heel jong kinderen,” verklaarde ze, “en dit was de enige school met kinderopvang.”

“Wij woonden vroeger altijd in Utrecht maar daar wilden we weg, omdat het ons geen veilige plek leek voor opgroeiende kinderen. We spraken af dat de eerste van ons die een baan vond buiten Utrecht zou bepalen waar we heen gingen en dat werd Zwolle. We wisten toen niks van Zwolle. We hebben toen een toeristische rondleiding gehad en vonden de stad toch erg leuk.”

In de loop van de jaren heeft Eva verschillende banen gehad. Maar ondanks dat ze altijd met plezier naar haar werk ging, werd het haar op een bepaald moment toch allemaal te veel.

“Ik had een hele leuke baan in het Zonnehuis in Olst, waar ik met gehandicapte mensen werkte,” vertelde ze. Maar daar werd steeds meer wegbezuinigd, waardoor we steeds harder moesten werken. Dit gold ook voor mijn man, die toen bij een welzijnsorganisatie in Drenthe werkzaam was. Op een gegeven moment ging het niet langer en hebben we allebei onze baan opgezegd.”

“Vervolgens hebben we tickets naar Nepal gekocht, om daar de hoogste bergpas af te gaan lopen. Dit was een prachtige tocht, waar we enorm van genoten hebben. We zijn twee maanden onderweg geweest, waarna we toch weer terug naar huis zijn gegaan. We hadden het lopen nog zo in de benen, dat we kort daarna besloten om ook naar Santiago de Compostella te gaan lopen. We zijn vier maanden onderweg geweest en hebben heel veel mensen leren kennen,” vertelde Eva. “Alles is even relaxed en tijd speelt geen rol. Op een gegeven moment kom je een koffietentje tegen en daar bieden ze je gratis koffie aan als ze er achter komen dat je naar Santiago gaat lopen.”

Ondertussen heb je prachtige gesprekken met allerlei mensen die je voorheen niet kende. Je komt door de mooiste plaatsen en de mensen die we daar ontmoetten waren allervriendelijkst. We werden overal zo lief behandeld, dat we er stil van werden.

Onderweg moesten we stempels verzamelen die toegang gaven tot overnachtingsplaatsen, waar je voor weinig geld terecht kon. Ik heb nu een boekje vol en achter iedere stempel zit een verhaal. Iedereen had zo zijn eigen reden om deze tocht te lopen en onderweg praatten we daar met elkaar over. Mijn eigen reden was dat ik door wat ik allemaal had meegemaakt op mijn werk, het vertrouwen in de mensheid op dat moment helemaal kwijt was. Dat vertrouwen heb ik dankzij deze pelgrimstocht gelukkig weer teruggevonden. Dat doet gewoon iets met je; dat raakt je.”

“Tijdens onze pelgrimstochten zijn we veel kerken en kloosters tegengekomen met schitterende glas- in- loodramen en dat vond ik heel inspirerend.” Aan het einde van de tocht kwamen Eva en haar man vanuit die inspirerende sfeer onderweg uiteindelijk aan in Santiago. “Daar stonden we gelijk weer met de voeten op de grond,” vertelde Eva, “ want in de stad zelf is het enorm druk met allerlei toeristen. We zijn daar gelijk weer weggevlucht en hebben onze tocht een paar kilometer verderop samen ritueel afgesloten.”

Tegenwoordig is Eva zelf een enthousiast glas-in-loodmaakster. “Het grappige is dat deze hobby ooit min of meer per toeval is ontstaan,” vertelde ze. “Ik was in huis aan het klussen, toen ik op een keer bezig was met de kamerdeur. Ik tikte daar een kartonnen bovenplaat uit en bedacht toen dat ik op die plek graag een glas in loodplaat wilde. Kort daarna kwam ik iemand tegen die daar heel bedreven in was, dus ik vroeg haar of zij iets voor mij wilde maken. Tot mijn verbazing zei ze dat ik dat best zelf kon doen en dat zij het me wel wilde leren.” Na dit verrassende antwoord was Eva’s interesse gewekt en besloot ze op dit aanbod in te gaan.

En nu maakt ze haar eigen glas- in- loodramen. Ze houdt van kleur en laat zich qua vormen vooral inspireren door Escher. Mijn thema’s variëren regelmatig en ik gebruik steeds weer andere vormen en materialen,” vertelde Eva. “Daarnaast laat ik me op dit moment vooral inspireren door draaiende vormen zoals houten tollen, maar ook vliegers. Ik haal mijn spullen meestal bij 2e hands winkeltjes, maar ook bij de groothandels.”

Eva woont nu ongeveer 23 jaar in Zwolle. “Onze overgang van Utrecht hierheen was destijds heel erg wennen,” vertelde ze. “Utrecht is veel groter en dus worden problemen daar ook grootschaliger aangepakt. Dat gaat hier allemaal heel anders.” Eva houdt van Holtenbroek vanwege de variatie aan mensen. “Hier leeft iedereen samen en mensen voelen zich betrokken bij elkaar. Daarom vind ik dit een geweldige buurt.”

Inmiddels heeft Eva het alweer aardig druk en ze filosofeert al weer over een nieuwe pelgrimsroute. “Ik wil graag de ‘Primitivoroute’ richting Portugal gaan lopen. Deze keer ga ik alleen, maar uit ervaring weet ik dat ik me onderweg nooit eenzaam zal voelen.”

Deel dit bericht

Post Author: Fenny Gerrits